ik durf weer (stilletjes aan) tekenen

Ik maak., Ik voel.

Het was stil in mijn persoonlijk tekenland. Nochtans was ik er een hele tijd mee weg, niet te stoppen zelfs zou ik durven zeggen. Maar na een tijdje gebeurde opnieuw wat zo vaak gebeurt met al mijn creatieve uitspattingen: het gaat niet meer om het creëren van iets, om een vorm van zelfzorg en ontspanning, … Maar om het resultaat, om het delen, om het willen krijgen van bevestiging. Niet zo bewust natuurlijk, want aanvankelijk deel ik uit een gevoel van trots. Maar als reacties uitblijven, word ik onzeker. Zo onzeker dat ik stop met tekenen. Zelfs voor mezelf. Ik ben terug herbegonnen. En misschien zal ik het met enige regelmaat delen, maar misschien ook niet. Vasthouden wil ik wel wat ik nu opnieuw ervaar: het plezier van.

Op een dag..

Ik voel., Op een dag..

..voelde ik mij niet zo geweldig en voelde ik hierdoor mooi aan waar ik nood aan had. Mijn noden worden dan zeer basaal, focussen zich op comfort. Buiten was het 37 graden en hoewel ik normaal geen grote fan ben van dergelijke hitte, voelde het nu aan als een welgekomen warm dekentje. Ik ging buiten zitten met een tas citroenthee en genoot van het geluid en het gevoel van de warme wind en het spel van de schaduwen van de bomen. Intussen luisterde ik naar Hollow Coves, Coastline:

And there’s a place that I’ve dreamed of.
Where I can free my mind.
I hear the sounds of the season
And lose all, sense of time.

Ik wil.. 21 dagen lang ruimte maken voor leegte.

Ik voel.

Nou, dat klinkt aantrekkelijk??

Wacht, ik leg het uit. 🙂

Wie mij hier nu eventjes volgt, kon tussen de lijntjes door reeds lezen dat ik nogal zoekende ben. Newsflash, ik ben eigenlijk al 28,5 jaar zoekende. Vermeng een vleugje *betekenisvol in het leven willen staan* en *alles te serieus nemen* en *overdenken* en je krijgt het ideale recept voor iemand die altijd zoekende is. MAAR. Er is gelukkig een maar. Ik krijg de indruk dat ik de laatste tijd voor het eerst zoek in de juiste richting. Namelijk (tromgeroffel..): naar dat wat ik wil.

Waar zocht ik dan voorheen naar? Naar hoe ik het best kon verkrijgen wat anderen voor mij wilden. Niet bewust natuurlijk, dat zou nogal heel masochistisch zijn om dat bewust te blijven doen. Maar het is wel zo. Ik hield mij altijd bezig met wat anderen wilden, verwachtten, .. en maakte er mijn te bereiken ideaalbeeld van. Dat is niet zo gek, vele mensen doen dit. Ik heb het misschien gewoon een beetje te veel gedaan. Want nu weet ik niet meer zo goed wat ik wil.. Wat vind ik leuk? Wat past bij mij? Wat voelt goed? Dat is voor mij nogal flou.

Nu ik mij bewust ben van het herhalende patroon en daarom eindelijk de vraag stel ‘Wat wil ik?’, wil ik daar een antwoord op. Dat hoeft niet nu, dat hoeft niet groots te zijn, .. Maar ik wil er wel ruimte voor geven. Want voor mij is het momenteel zelfs moeilijk om te antwoorden op de vraag: ‘Wat vind jij echt leuk om te doen?’. Ik weet het niet.. Geef mij een lege dag en ik weet écht niet wat er zal gebeuren en of ik daadwerkelijk iets zal doen wat ik leuk vind. Maar dat is exact wat ik nu ga doen. Geen lege dagen vormen hé.. (baby in huis, weet je wel?). Maar wel de ‘lege’ momenten leeg houden..om te zien wat er komt. Ik heb het over mijn dagelijks momentjes van vrije tijd die ik kan invullen precies zoals ik het wil. Normaal vul ik die redelijk snel. Voornamelijk met het *hier komt het verdoken masochistisch kantje* luisteren naar verhalen en stemmen van anderen. Door het lezen over hoe anderen het leven aanpakken (blogs, youtube) of vinden hoe je het moet aanpakken (zelfhulpboeken, TED-talks). 😉 Om ruimte te maken voor mijn stem, moet ik andere stemmen eventjes bannen.

Goed, dit ‘experiment’ klinkt nog steeds wat vaag (understatement), maar ik denk dat een experiment waarbij het doel ‘ontdekken’ is een vaag vertrekpunt dient te hebben.. Ik hoop dat het voor mij even succesvol is als mijn vorig vaag experiment. Ik ben benieuwd!

Op een dag..

Ik voel., Op een dag..

..ging ik zwemmen nadat ik ’s morgens speelde met Marcel. Ik liet hem enigszins overstuur (want moe en hongerig tegelijk) achter bij zijn superpapa. Dat deed een beetje pijn, maar goed, het zwemmen was gereserveerd. Ik besloot gisterenavond pas om vandaag te gaan zwemmen. Omdat ik voelde dat ik eventjes nog iets anders wilde zijn dan mama of vrouw van.. Zwemmen is van mij. Brengt mij terug in mijn lijf en voelt als één diepe ademhaling. Eventjes gewoon hier, alleen, niets anders dan voortbewegen in het water. Daarna genoot ik van een koffie in de tuin. Marcel slaapt, nog even tijd om gewoon wat te zitten. Koffie, onze grote hond Pepper en in de achtergrond fluitende vogeltjes. Straks weer samen spelen. Maar eerst eventjes dit..

Een ode aan irrationaliteit.

Ik voel.

Ik ben een mens. Ik ben een mens en ondanks wat het huidig mensbeeld tracht te verkopen, ben ik in se irrationeel. Van nature irrationeel. En dat mogen we bijzonder letterlijk nemen. We zijn lijfelijk, dierlijk zelfs. Maar we doen er niets mee. Of zetten het aan de kant als tijdsverspilling, contraproductief, minder waardevol dan wat we doen met onze geest.

Als er één iets is dat ik inmiddels, op een zeer harde wijze soms, heb geleerd, dan is het wel dat ons lijf zich niet zomaar laat kennen. Wanneer we louter met onze geest trachten te handelen, louter volgens wat we denken te willen of moeten doen, louter productief, zinvol, iets dat iets voortbrengt, in hokjes, flink, mee met de stroom, … Dan laat het lijf extra van zich horen.

Zou het een toeval zijn dat er vandaag zoveel burn-outs zijn? Vermoedelijk niet. Zou het een toeval zijn dat er vandaag zoveel onverklaarbare (lees: medisch onverklaarbare) lichamelijke aandoeningen zijn? In het bijzonder auto-immuunziektes (waarbij het lichaam letterlijk zichzelf aanvalt)? Vermoedelijk niet.

Maar ik ben geen wetenschapper*. Wel ben ik een mens. Ik kan louter spreken van mijn menselijke, lijfelijke ervaring. En die ervaring leert mij dat we ruimte moeten koesteren voor ons lijf. Ruimte voor onze lijfelijkheid. Ruimte voor onze irrationaliteit. Als we het zelf niet doen, dan zorgt ons lijf daar vroeg of laat wel voor.

Maar over welk soort lijfelijkheid of irrationaliteit heb ik het dan? Dit kan, zeker in ons tijdperk, al snel als iets zondig of als iets esoterisch klinken. Maar ik zoek het niet in die richting. Ik zoek het zeer dichtbij en alles behalve destructief. Ik denk bijvoorbeeld aan dansen. Aan spelen. Aan tekenen. Aan in de zon liggen met muziek in onze oren. Aan seks. Aan tijd verspillen. Aan slenteren. Aan pizza eten omdat het niet altijd zo streng hoeft. Zelfs aan roken (al neigt dit mogelijks wel naar destructiviteit, hier ben ik nog niet uit?). Aan lachen. Aan schreeuwen. Aan huilen. Aan geraakt worden. Aan aangeraakt worden.

In mijn ogen is het geen tijdverspilling. En al zeker niet iets klein of minder waardevol dan het rationeel en productief bezig zijn. Misschien is het zelfs belangrijker, essentiëler. Misschien biedt het een mooiere vorm van in het leven staan. Vol verwondering, vol van voelen, betekenisVOL.

*Wil je wel een wetenschappelijk (maar toegankelijk) naslagwerk lezen hieromtrent? Dan is ‘Intimiteit’ van Paul Verhaeghe een absolute aanrader.

21 dagen lang voelen: hoe verliep het?

Ik voel.

21 dagen lang voelen: het begin.

21 dagen geleden besloot ik om 21 dagen lang te voelen. Vandaag zijn we 21 dagen verder. Waarom wou ik nu alweer 21 dagen lang voelen? De betere uitleg vind je in mijn vorige blogpost, maar in het kort: in stresserende periodes neig ik om alles extra te gaan controleren, rationaliseren, … Terwijl ik net in zo’n periodes extra nood heb aan mijn ‘buikgevoel’. Die buik van mij is veel slimmer dan mijn brein in topconditie. Niet dat die twee zomaar op te splitsen zijn natuurlijk, maar goed, bij wijze van spreken. Ik besloot dus, een beetje (heel erg) onwetend waar ik zou uitkomen, om 21 dagen lang elke dag iets te doen waardoor ik ‘voel’. Ik kan dat voelen nogal moeilijk uitleggen. Zie het als: alles dat ergens iets raakt, of iets losmaakt? Zoals sport, of jezelf verliezen in een bezigheid (flow), … In ieder geval iets waardoor je meer in je lichaam zit, minder in je hoofd.

21 dagen lang voelen: wat bracht mij in mijn lijf, uit mijn hoofd?

1/ Muziek: zeer effectief, keer op keer. Ik weet niet of dit bij iedereen zo is, maar ik kan zeer geraakt worden door muziek. Alvorens deze uitdaging leek het mij stom om ‘gewoon muziek te beluisteren’. Ik zag het eerder als iets fijn voor op de achtergrond. Niet alle muziek heeft een effect op mij, daarom maakte ik twee playlists aan op Spotify: ‘body’ en ‘verwondering‘. In ‘body’ zitten vooral upbeat Engelstalige nummers die mij vrolijk en energiek maken. Ze geven mij goesting om mee te zingen en te dansen (en nope, ik hield mij niet in). In ‘verwondering’ zitten eerder nummers die omwille van de tekst mij emotioneel weten te raken. Het zijn dan ook één voor één Nederlandstalige nummers.

2/ Bewegen (in de natuur). Dit vraag om niet veel uitleg: zowel van wandelen, fietsen als van lopen heb ik ontzettend veel deugd. Het helpt mij om te relativeren, om rustig te worden en om dingen in perspectief te plaatsen.

3/ Creatief bezig zijn: tekenen, schrijven, fotograferen. Op voorwaarde dat dit niet is vanuit een ‘moeten’ (het moet mooi zijn, ik moet oefenen, ik moet daarmee bezig zijn), maar vanuit een kinderlijk plezier (zie verder).

4/ Meditaties. Niet echt mijn ding, maar het hielp wel keer op keer om mijn vooruitdenken en gejaagdheid een halt toe te roepen. Toch zal ik er niet zo snel naar teruggrijpen, ik heb eerder iets ‘actief’ nodig.

5/ Geen alcohol drinken. Okay, dit lukte niet elke dag. Maar ik dronk in ieder geval geen alcohol meer bij wijze van ‘ontspanning na een drukke dag’. Ik zie het als een pleister op een wonde: de pleister doet de wonde niet verdwijnen, hij maakt het gewoon tijdelijk niet zichtbaar. AKA: onder de alcohol, zit nog steeds de onrust. Niet dat ik zoveel drink, don’t worry, maar als ik drink is het vaak bedoeld als ‘stressreductie’ en dit wou ik dus niet meer.

6/ Niet tienduizend dingen tegelijk doen. Bv.: ‘gewoon’ in de zon zitten met muziek en niet nog tegelijk youtube bekijken en vinted uitpluizen. 🙂 Dit is wel een lastig punt moet ik eerlijk toegeven. Maar ik merk dat ik onrustig word van zowel te weinig prikkels (gewoon in de zon zitten zou niet gaan), als van teveel prikkels (alles tegelijk doen dus).

7/ Openlijk spreken met anderen over wat er gaande is. Ventileren wanneer ik er nood aan had. Zelfs als dit eng was. Mijn masker liet ik thuis. Dit is geen evidentie voor mij. Maar ik heb het enkele keren gedaan en ik moet zeggen dat dit mij zo’n deugd deed!

8/ Humor. Ik denk dat lief en ik deze periode een stuk meer afgelachen hebben. En ik merk dat ik humor nodig heb in mijn leven. Gewoon een beetje onnozel doen!

9/ Bezig zijn met mijn handen. Iets uitzoeken en er mijn tijd voor nemen. Bijvoorbeeld: het kippenhok in orde zetten, de plantjes verzorgen. Het voelde helemaal niet als een ‘taakje’ dat ik moest doen. Ik had er gewoon zin in, dus begon eraan en stopte ook meermaals tussenin om even te pauzeren.

Het ging ook niet iedere dag vlekkeloos, een voorbeeldje:

Vandaag was een goeie dag, maar ik had moeite om te ‘voelen’. Ik had ook moeite om stil te staan. Ik had het gevoel dat ik nu eens niet moest gaan tekenen of solliciteren of werken aan de blog. Het gevoel dat ik in overdrive ga, dat ik er onnodig een ‘moeten’ van maak. Dus ik wilde gewoon muziek beluisteren. Maar het ging niet. Misschien is dit ook voelen?

21 dagen lang voelen: welke effecten bracht deze uitdaging voort?

1/ Ik begon anders te denken over vrije tijd. Zoals ik daarnet aanhaalde, leek het mij eerst stom om ‘gewoon muziek te beluisteren’. Maar waarom eigenlijk? Ik laad er in ieder geval meer van op dan wanneer ik de hele avond Netflix kijk.

2/ Mijn vrije tijd spendeerde ik automatisch meer offline. Dit wordt mijn nieuwe uitdaging, by the way. Want ik wil dit stukje zo graag behouden en zien wat het nog meer brengt. 🙂

3/ Ik had het gevoel dat iedere dag iets moois met zich kon meebrengen. Zelfs op een rotwerkdag, kan je ’s avonds nog lachen, knuffelen, tekenen of wat leuke muziek beluisteren.

4/ Ik kon opnieuw ‘kinderlijk’ tekenen. Daarmee bedoel ik niet ‘tekenen op kindniveau’, maar wel: tekenen zoals ik tekende toen ik klein was. Ik was dit zo lang kwijt! Niet te geloven.. Ik tekende als kind puur voor het plezier en ik deelde het met anderen vanuit trots. Dit in tegenstelling tot de volwassene die stopte met tekenen, ontmoedigd omdat het ‘perfect’ moest zijn wat uiteraard meer wel dan niet mislukte. Als ik het al deelde, dan was het in de hoop bevestiging te krijgen. Nu teken ik opnieuw voor het plezier. Daardoor teken ik meer: het is niet erg als het lelijk is, het gaat om het leuke ervan en niet om het resultaat. Ik deel het ook opnieuw, ja zelfs op mijn blog. En het is vanuit een gevoel van trots, niet vanuit het willen van bevestiging.

5/ Ik luisterde naar mijn lichaam. Nu weet ik niet of dit door deze uitdaging komt, maar het viel mij wel op. Wanneer er een beetje teveel hooi op mijn vork kwam, ging ik rusten. ‘Vroeger’ zou ik het gevoel negeren en verder doen, of mij afreageren op lief.

6/ Ik leek meer tijd te hebben. Als je minder tijd spendeert aan Netflix, tv, online dingen, dan lijk je veel meer tijd te hebben voor leuke dingen.

Samengevat, bleek het voor mij een waardevol experiment. Een experiment waarvan ik niet wist waar ik zou uitkomen. Gelukkig maar. Een experiment dat smaakt naar meer.

Experiment: 21 dagen lang voelen.

Ik voel.

Voelen zeg je? Doen we dat dan sowieso niet?

Nee. Althans ik niet, queen of ratio. 😉

Ik ga momenteel doorheen een stresserende periode met veel onzekerheden. Ik haak dan vast aan controleren. Ik merk het de laatste tijd in hoe ik omga met bv. voeding, slaap, alcohol, .. Ik leg mezelf meer op. Ik merk het in het meer lezen van blogs/verhalen van anderen/non-fictie boeken (misschien vind ik daar antwoorden?). Ik merk het in mijn omgang met anderen: er ligt een beschermlaag op. Ik ben een beetje verder weg.

De beschermlaag is niet enkel naar anderen gericht. De laag ligt ook bovenop mijn gevoel. Hoewel mijn lichaam spreekt (hoofdpijn, vermoeidheid, nek- en schouderpijn, darmklachten, minder focus), lijk ik niet te voelen.

En dus wil ik, net nu, acties inzetten waarvan ik weet dat ze iets in mijn lichaam raken. Ik wil voelen. Ik wil iets zetten tegenover het al te veel controleren, rationaliseren, analyseren en verdwijnen onder mijn beschermlaag.

Ik ‘voel’ door bijvoorbeeld muziek te beluisteren. Ik ‘voel’ door bijvoorbeeld te sporten. Niet sporten om iets te bereiken, maar sporten om in mijn lijf te zitten.

Wat je ‘voelt’ kan je niet verwoorden. Maar het maakt iets los. En het houdt mij hier.

Waarom 21 dagen? Omdat dit – naar het schijnt – de periode is die je nodig hebt om een nieuwe gewoonte te ontwikkelen. I don’t know, ben er een beetje sceptisch over, maar het is het proberen waard. Want dat ‘voelen’, dat wil ik blijven behouden en niet enkel ‘inzetten’ in periodes van onzekerheid.

Een vriend van mezelf.

Ik voel.

Met een vriend in mezelf, van mezelf, kan ik de wereld aan.

Dit is niet gelijk aan: ik moet alles alleen doen en alles aankunnen, nee, integendeel.

Het betekent dat ik in iedere situatie kan terugvallen op:

  • mijn eigenheid,
  • mijn goed-genoeg zijn,
  • mijn moedige en creatieve zelf,
  • mijn noden,
  • mijn kracht,
  • mijn levenswaarden.

Mezelf laten zien aan de buitenwereld = eerst mezelf laten zien aan mezelf.

Dit betekent ook: de dag serieus nemen door hem te vormen volgens hetgeen ik belangrijk vind, volgens hetgeen voor mij zinvol is.

Het betekent ook: moeilijke situaties laten tonen waar ik voor sta en waar ik nood aan heb.

Dag vriend, we gaan op pad.