Ik heb een playlist die ‘comfort’ heet.

Ik voel.

Op momenten dat ik ‘overprikkeld’ ben (of zo noemen ze dat toch), zet ik daar mijn playlist ‘comfort’ tegenover. Muziek doet veel met mij. Het maakt mij energiek, rustig of brengt verwondering. Deze liedjes doen mijn batterij opladen, doen mij weer ademhalen:

  • Rosie’s Lullaby – Norah Jones
  • Night Vision – Alice Kristiansen
  • A Million Times – Alice Kristiansen
  • The Long Way Home – Norah Jones
  • What Am I To You? – Norah Jones
  • Chasing Pirates – Norah Jones
  • Anchor – Novo Amor
  • Landslide – Oh Wonder
  • Promise – Ben Howard
  • Like A Star – Corinne Bailey Rae
  • Choux Pastry Heart – Corinne Bailey Rae
  • Put Your Records On – Corinne Bailey Rae
  • Trouble Sleeping – Corinne Bailey Rae
  • Till It Happens To You – Corinne Bailey Rae
  • Coastline – Hollow Coves

Solliciteren en tegeltjes.

Ik voel.

Solliciteren kan kwetsbaar zijn. Het kan iets fundamenteel raken in ons zijn.

Vandaag hoorde ik iets over tegeltjes en het idee bracht mij rust.

Wij staan op tegeltjes. Grote of kleine tegeltjes, naargelang we onszelf veel of weinig bewegingsruimte gunnen.

Maar we staan in ieder geval niet op één tegeltje, we staan op meerdere.

Ik sta op mijn tegeltje als ‘vrouw van’, op mijn tegeltje als ‘moeder van’, als ‘vriendin van’, ‘familie van’, … En dan heb ik nog het tegeltje met hobby’s, creativiteit, speelruimte. Ik heb ook een tegeltje ‘job/solliciteren’.

Het mooie van vele tegeltjes is dat als er eentje breekt, de anderen nog intact kunnen blijven.

En zo behoud je jouw grond.

Het verlaagt de nood om je job te zien als je volledige identiteit.

Het verlaagt de mogelijkheid om afwijzing van één tegeltje te zien als een afwijzing van je hele zijn.

Het vergroot een liefdevolle verhouding tot jezelf, ook bij afwijzing en teleurstelling.

Mooi, die tegeltjes.

21 dagen lang voelen: hoe verliep het?

Ik voel.

21 dagen lang voelen: het begin.

21 dagen geleden besloot ik om 21 dagen lang te voelen. Vandaag zijn we 21 dagen verder. Waarom wou ik nu alweer 21 dagen lang voelen? De betere uitleg vind je in mijn vorige blogpost, maar in het kort: in stresserende periodes neig ik om alles extra te gaan controleren, rationaliseren, … Terwijl ik net in zo’n periodes extra nood heb aan mijn ‘buikgevoel’. Die buik van mij is veel slimmer dan mijn brein in topconditie. Niet dat die twee zomaar op te splitsen zijn natuurlijk, maar goed, bij wijze van spreken. Ik besloot dus, een beetje (heel erg) onwetend waar ik zou uitkomen, om 21 dagen lang elke dag iets te doen waardoor ik ‘voel’. Ik kan dat voelen nogal moeilijk uitleggen. Zie het als: alles dat ergens iets raakt, of iets losmaakt? Zoals sport, of jezelf verliezen in een bezigheid (flow), … In ieder geval iets waardoor je meer in je lichaam zit, minder in je hoofd.

21 dagen lang voelen: wat bracht mij in mijn lijf, uit mijn hoofd?

1/ Muziek: zeer effectief, keer op keer. Ik weet niet of dit bij iedereen zo is, maar ik kan zeer geraakt worden door muziek. Alvorens deze uitdaging leek het mij stom om ‘gewoon muziek te beluisteren’. Ik zag het eerder als iets fijn voor op de achtergrond. Niet alle muziek heeft een effect op mij, daarom maakte ik twee playlists aan op Spotify: ‘body’ en ‘verwondering‘. In ‘body’ zitten vooral upbeat Engelstalige nummers die mij vrolijk en energiek maken. Ze geven mij goesting om mee te zingen en te dansen (en nope, ik hield mij niet in). In ‘verwondering’ zitten eerder nummers die omwille van de tekst mij emotioneel weten te raken. Het zijn dan ook één voor één Nederlandstalige nummers.

2/ Bewegen (in de natuur). Dit vraag om niet veel uitleg: zowel van wandelen, fietsen als van lopen heb ik ontzettend veel deugd. Het helpt mij om te relativeren, om rustig te worden en om dingen in perspectief te plaatsen.

3/ Creatief bezig zijn: tekenen, schrijven, fotograferen. Op voorwaarde dat dit niet is vanuit een ‘moeten’ (het moet mooi zijn, ik moet oefenen, ik moet daarmee bezig zijn), maar vanuit een kinderlijk plezier (zie verder).

4/ Meditaties. Niet echt mijn ding, maar het hielp wel keer op keer om mijn vooruitdenken en gejaagdheid een halt toe te roepen. Toch zal ik er niet zo snel naar teruggrijpen, ik heb eerder iets ‘actief’ nodig.

5/ Geen alcohol drinken. Okay, dit lukte niet elke dag. Maar ik dronk in ieder geval geen alcohol meer bij wijze van ‘ontspanning na een drukke dag’. Ik zie het als een pleister op een wonde: de pleister doet de wonde niet verdwijnen, hij maakt het gewoon tijdelijk niet zichtbaar. AKA: onder de alcohol, zit nog steeds de onrust. Niet dat ik zoveel drink, don’t worry, maar als ik drink is het vaak bedoeld als ‘stressreductie’ en dit wou ik dus niet meer.

6/ Niet tienduizend dingen tegelijk doen. Bv.: ‘gewoon’ in de zon zitten met muziek en niet nog tegelijk youtube bekijken en vinted uitpluizen. 🙂 Dit is wel een lastig punt moet ik eerlijk toegeven. Maar ik merk dat ik onrustig word van zowel te weinig prikkels (gewoon in de zon zitten zou niet gaan), als van teveel prikkels (alles tegelijk doen dus).

7/ Openlijk spreken met anderen over wat er gaande is. Ventileren wanneer ik er nood aan had. Zelfs als dit eng was. Mijn masker liet ik thuis. Dit is geen evidentie voor mij. Maar ik heb het enkele keren gedaan en ik moet zeggen dat dit mij zo’n deugd deed!

8/ Humor. Ik denk dat lief en ik deze periode een stuk meer afgelachen hebben. En ik merk dat ik humor nodig heb in mijn leven. Gewoon een beetje onnozel doen!

9/ Bezig zijn met mijn handen. Iets uitzoeken en er mijn tijd voor nemen. Bijvoorbeeld: het kippenhok in orde zetten, de plantjes verzorgen. Het voelde helemaal niet als een ‘taakje’ dat ik moest doen. Ik had er gewoon zin in, dus begon eraan en stopte ook meermaals tussenin om even te pauzeren.

Het ging ook niet iedere dag vlekkeloos, een voorbeeldje:

Vandaag was een goeie dag, maar ik had moeite om te ‘voelen’. Ik had ook moeite om stil te staan. Ik had het gevoel dat ik nu eens niet moest gaan tekenen of solliciteren of werken aan de blog. Het gevoel dat ik in overdrive ga, dat ik er onnodig een ‘moeten’ van maak. Dus ik wilde gewoon muziek beluisteren. Maar het ging niet. Misschien is dit ook voelen?

21 dagen lang voelen: welke effecten bracht deze uitdaging voort?

1/ Ik begon anders te denken over vrije tijd. Zoals ik daarnet aanhaalde, leek het mij eerst stom om ‘gewoon muziek te beluisteren’. Maar waarom eigenlijk? Ik laad er in ieder geval meer van op dan wanneer ik de hele avond Netflix kijk.

2/ Mijn vrije tijd spendeerde ik automatisch meer offline. Dit wordt mijn nieuwe uitdaging, by the way. Want ik wil dit stukje zo graag behouden en zien wat het nog meer brengt. 🙂

3/ Ik had het gevoel dat iedere dag iets moois met zich kon meebrengen. Zelfs op een rotwerkdag, kan je ’s avonds nog lachen, knuffelen, tekenen of wat leuke muziek beluisteren.

4/ Ik kon opnieuw ‘kinderlijk’ tekenen. Daarmee bedoel ik niet ‘tekenen op kindniveau’, maar wel: tekenen zoals ik tekende toen ik klein was. Ik was dit zo lang kwijt! Niet te geloven.. Ik tekende als kind puur voor het plezier en ik deelde het met anderen vanuit trots. Dit in tegenstelling tot de volwassene die stopte met tekenen, ontmoedigd omdat het ‘perfect’ moest zijn wat uiteraard meer wel dan niet mislukte. Als ik het al deelde, dan was het in de hoop bevestiging te krijgen. Nu teken ik opnieuw voor het plezier. Daardoor teken ik meer: het is niet erg als het lelijk is, het gaat om het leuke ervan en niet om het resultaat. Ik deel het ook opnieuw, ja zelfs op mijn blog. En het is vanuit een gevoel van trots, niet vanuit het willen van bevestiging.

5/ Ik luisterde naar mijn lichaam. Nu weet ik niet of dit door deze uitdaging komt, maar het viel mij wel op. Wanneer er een beetje teveel hooi op mijn vork kwam, ging ik rusten. ‘Vroeger’ zou ik het gevoel negeren en verder doen, of mij afreageren op lief.

6/ Ik leek meer tijd te hebben. Als je minder tijd spendeert aan Netflix, tv, online dingen, dan lijk je veel meer tijd te hebben voor leuke dingen.

Samengevat, bleek het voor mij een waardevol experiment. Een experiment waarvan ik niet wist waar ik zou uitkomen. Gelukkig maar. Een experiment dat smaakt naar meer.

Ik heb een playlist die ‘verwondering’ heet.

Ik voel.

Wij hebben een Spotify abonnement en hoewel ik het aanvankelijk duur vond, keer ik nu wel terug op dit idee. Muziek is voor mij, blijkbaar, één van mijn grootste ‘opladers’. Ik maakte recent de playlist ‘verwondering’ aan. Hierin zitten Nederlandstalige liedjes die mij op de één of andere manier vrolijk, dankbaar en rustig maken. Ze raken mij, één voor één. Vooral op momenten van spanning, stress, vermoeidheid, piekeren,.. is deze playlist zeer welgekomen. De playlist is nog in opbouw en bevat voorlopig nummers van Stef Bos, Janne Schra en Kommil Foo. Hieronder een overzichtje:

  • Stef Bos – Mooier met de tijd
  • Stef Bos – Ruimte
  • Stef Bos – Rue de mouftard
  • Stef Bos – Tijd om te gaan leven
  • Kommil Foo – Kom hier dat ik u draag
  • Kommil Foo – Angst is maar voor even
  • Janne Schra – Als daar muziek voor is
  • Stef Bos – Rivier van tijd
  • Stef Bos – De taal van mijn hart
  • Stef Bos – Alles wat onhaalbaar lijkt
  • Stef Bos – Haal mij uit mijn hoofd
  • Stef Bos – Ons hoofd is een huis

Buikgevoel.

Ik voel.

Dit tekstje schreef ik begin 2020, zo fijn om net vandaag te herlezen:

Soms weet je het gewoon. Soms weet je zeer goed of iets voor jou is of niet. Je lichaam geeft je overduidelijke signalen. Toch is het niet omdat je het zo duidelijk weet, dat je het daarom ook gelijk geeft. Het is niet de waarheid die je wou horen of die nu al acceptabel was. Je had schrik dat eraan toegeven, of beter nog, ernaar luisteren, een signaal was van angst of erger: een signaal van falen. Maar hoe zou je kunnen falen in dit leven, als je toch ook maar een mens bent? Soms weet je het gewoon en betekent het simpelweg een nieuwe keuze.

Experiment: 21 dagen lang voelen.

Ik voel.

Voelen zeg je? Doen we dat dan sowieso niet?

Nee. Althans ik niet, queen of ratio. 😉

Ik ga momenteel doorheen een stresserende periode met veel onzekerheden. Ik haak dan vast aan controleren. Ik merk het de laatste tijd in hoe ik omga met bv. voeding, slaap, alcohol, .. Ik leg mezelf meer op. Ik merk het in het meer lezen van blogs/verhalen van anderen/non-fictie boeken (misschien vind ik daar antwoorden?). Ik merk het in mijn omgang met anderen: er ligt een beschermlaag op. Ik ben een beetje verder weg.

De beschermlaag is niet enkel naar anderen gericht. De laag ligt ook bovenop mijn gevoel. Hoewel mijn lichaam spreekt (hoofdpijn, vermoeidheid, nek- en schouderpijn, darmklachten, minder focus), lijk ik niet te voelen.

En dus wil ik, net nu, acties inzetten waarvan ik weet dat ze iets in mijn lichaam raken. Ik wil voelen. Ik wil iets zetten tegenover het al te veel controleren, rationaliseren, analyseren en verdwijnen onder mijn beschermlaag.

Ik ‘voel’ door bijvoorbeeld muziek te beluisteren. Ik ‘voel’ door bijvoorbeeld te sporten. Niet sporten om iets te bereiken, maar sporten om in mijn lijf te zitten.

Wat je ‘voelt’ kan je niet verwoorden. Maar het maakt iets los. En het houdt mij hier.

Waarom 21 dagen? Omdat dit – naar het schijnt – de periode is die je nodig hebt om een nieuwe gewoonte te ontwikkelen. I don’t know, ben er een beetje sceptisch over, maar het is het proberen waard. Want dat ‘voelen’, dat wil ik blijven behouden en niet enkel ‘inzetten’ in periodes van onzekerheid.

Een vriend van mezelf.

Ik voel.

Met een vriend in mezelf, van mezelf, kan ik de wereld aan.

Dit is niet gelijk aan: ik moet alles alleen doen en alles aankunnen, nee, integendeel.

Het betekent dat ik in iedere situatie kan terugvallen op:

  • mijn eigenheid,
  • mijn goed-genoeg zijn,
  • mijn moedige en creatieve zelf,
  • mijn noden,
  • mijn kracht,
  • mijn levenswaarden.

Mezelf laten zien aan de buitenwereld = eerst mezelf laten zien aan mezelf.

Dit betekent ook: de dag serieus nemen door hem te vormen volgens hetgeen ik belangrijk vind, volgens hetgeen voor mij zinvol is.

Het betekent ook: moeilijke situaties laten tonen waar ik voor sta en waar ik nood aan heb.

Dag vriend, we gaan op pad.

Een kleerkast die bij mij past.

Ik voel.

Disclaimer: Deze blogpost gaat niet echt over kleren.

Kleren zijn een oppervlakkig iets. Maar zeker niet neutraal. We dragen elke dag kledij en daarmee tonen we iets. We tonen of kledij voor ons iets betekent of niet, we tonen onze stijl, we tonen wat we graag zien.

Enkel dat dragen dat bij jou past en waar je je goed in voelt, is echter niet vanzelfsprekend. Misschien voor sommigen wel, maar voor mij was dat althans niet het geval. Het is eigenlijk nog maar sinds enkele maanden dat ik nu écht een kleerkast heb die enkel van mij kan zijn. En dat is zeer bijzonder.

Het heeft zeer lang geduurd voor ik zelf durfde kiezen. Echt kiezen. Kiezen omdat het goed voelt. Niet kiezen omdat ik weet wat in de smaak zou vallen, of omdat ik weet wat net niet in de smaak zou vallen. Kiezen vanuit aanpassing of kiezen vanuit pure rebellie, dat is geen kiezen. In beide gevallen draag je kledij die niet goed voelt. Dat prikt, is te strak of te los, je voelt je een beetje een bedrieger. Je voelt je niet echt.

Ik heb hierin kleine stapjes gezet. Het begon met kledij dragen voor en van mezelf op momenten dat ik in een weinig-kritische omgeving vertoefde. En uiteindelijk ben ik op een punt gekomen dat het mogelijk is om kledij te dragen, zonder mij nog bewust te zijn van het oordeel van anderen. Nu draag ik wat ik wil, wanneer ik wil en geniet ik volop van dit experimenteren met mijn persoonlijke stijl. Een oordeel mag komen, het raakt mij eigenlijk niet meer. Het maakt mij zelfs niet kwaad of gefrustreerd, het is gewoon een mening, punt.

Kledij dragen die al dan niet bij je past, zo’n groot drama is dat voor velen niet. Maar wat wel dramatisch is is iets dragen (als in: gewicht op je schouders, of ‘ver’dragen) dat niet bij je past. En dat vind ik het mooie aan mijn kledij-proces. Ik voel nu hoe het is om te dragen wat werkelijk bij mij past. Ik voel hoe het is om te voelen en om vrijer te zijn.

Niemand bezit een absolute waarheid. Toch hechten we zoveel belang aan het oordeel van (belangrijke of minder belangrijke) anderen. Logisch, we zijn sociale dieren. Het zou problematisch zijn mochten we nooit iets geven om het oordeel van een ander. Maar de lijn wordt getrokken daar waar je jezelf in de steek laat.

Voelen wat bij je past, op vlak van liefhebben, werk, vrije tijd, wonen, geld, uiterlijk, … en dit kunnen vinden en omarmen. Dat is werkelijk het mooiste dat er is.

Non-fictie boeken die blijvende waarde brachten in mijn leven.

Ik voel.

Soms komt een boek op het juiste moment, vooral als je door een moeilijke periode gaat. Dit had ik met twee van onderstaande boeken: Intimiteit en Mijn kind, mijn spiegel. De andere boeken kwamen op een minder woelig moment, maar veranderden ook veel in mijn denken en zelfs mijn manier van leven. Een overzichtje:

Dit boek kwam er toen ik uitgevallen was van mijn werk. Noem het een burn-out, noem het een normale reactie op een abnormale omgeving. Ik verkies dit laatste, want een ‘burn-out’ geeft soms de illusie dat de persoon in kwestie zwak is en weerbaarder moet worden. Nee, meestal is de persoon in kwestie zo sterk en moedig dat hij veel te lang iets verdraagt dat niemand zou moeten verdragen. Dit was zowat de belangrijkste boodschap die ik voor mezelf in die specifieke periode haalde uit het boek. Ik voelde me schuldig, zwak, verslagen, maar dankzij het boek wist ik dat ik voor het eerst een keuze had gemaakt (de keuze om na het uitvallen definitief niet terug te keren) dat trouw was aan mezelf. Bedankt Paul.

Geen simpel boek hoor dit. Een klein boekje, maar zo prachtig. Het boek gaf mij persoonlijk mee dat we als mens veel keuze hebben. Ons denken, onze cultuur, onze gewoonten, enzovoort, zijn in de eerste plaats constructies. Het goede nieuws is daarom dat je daar niet hoeft in mee te gaan, als dat niet bij je past. Je mag dus anders denken, anders leven, op een eigen verbeeldende manier. Heel mooi.

De titel alleen al hé. 🙂 Een zeer mooi, leesbaar, luchtig en grappig boek maar met een serieuze boodschap. Een antigif voor de hele stapels zelfhulpboeken die ons vooral – zonder dat we het daarom beseffen – doen meedraaien in de prestatiemaatschappij. Dit boek verdraait ons ‘moeten’ naar zoveel ‘mogen’.

Wat een vrouw.. Als je het woord ‘authentiek’ opzoekt in het woordenboek, dan zie je daar hopelijk ‘Fleur Van Groningen’ bij staan, want ik blijf mij telkens weer verbazen van haar puurheid. Ze brengt alles, onverbloemd, daar heb je heel wat lef voor nodig! Dit boek las ik op een moment dat mijn zelfkritiek overwinning boekte. Ik had het niet gehaald in een tweede ronde van een voor mij – op dat moment – belangrijke sollicitatieronde. Ik wilde in een hoek kruipen en er nooit meer uitkomen. Maar ik las inmiddels ook dit boek. Dat én de steun van enkele belangrijke mensen, sleepten mij er in een razendsnel tempo weer doorheen. Fleur leert mij hoe belangrijk het is om van jezelf te houden (en niet op een egocentrische cliché manier hoor). Ze leert mij om rekening te houden met limieten: wat mag er nog in mijn emmer op dit moment en waar heb ik nood aan? En ze leerde mij vooral iets bij over mijn innerlijke criticus. Eén van de waardevolle boodschappen die ik onthouden heb is bv. dat kritiek van anderen pas hard aankomt als het overeenstemt met zelfkritiek.