ik durf weer (stilletjes aan) tekenen

Ik maak., Ik voel.

Het was stil in mijn persoonlijk tekenland. Nochtans was ik er een hele tijd mee weg, niet te stoppen zelfs zou ik durven zeggen. Maar na een tijdje gebeurde opnieuw wat zo vaak gebeurt met al mijn creatieve uitspattingen: het gaat niet meer om het creëren van iets, om een vorm van zelfzorg en ontspanning, … Maar om het resultaat, om het delen, om het willen krijgen van bevestiging. Niet zo bewust natuurlijk, want aanvankelijk deel ik uit een gevoel van trots. Maar als reacties uitblijven, word ik onzeker. Zo onzeker dat ik stop met tekenen. Zelfs voor mezelf. Ik ben terug herbegonnen. En misschien zal ik het met enige regelmaat delen, maar misschien ook niet. Vasthouden wil ik wel wat ik nu opnieuw ervaar: het plezier van.

Op een dag..

Ik voel., Op een dag..

..voelde ik mij niet zo geweldig en voelde ik hierdoor mooi aan waar ik nood aan had. Mijn noden worden dan zeer basaal, focussen zich op comfort. Buiten was het 37 graden en hoewel ik normaal geen grote fan ben van dergelijke hitte, voelde het nu aan als een welgekomen warm dekentje. Ik ging buiten zitten met een tas citroenthee en genoot van het geluid en het gevoel van de warme wind en het spel van de schaduwen van de bomen. Intussen luisterde ik naar Hollow Coves, Coastline:

And there’s a place that I’ve dreamed of.
Where I can free my mind.
I hear the sounds of the season
And lose all, sense of time.

Ik blunder.. deel 1

Ik blunder.

Ijdelheid op wieltjes.

Op een zonnige dag fietste ik na mijn middagpauze terug naar het werk. Ik had mijn lievelingsrok aan: een lange, romantische losse bloemenrok. De fietsafstand van mijn thuis tot het werk bedroeg slechts vijf minuutjes, maar in vijf minuutjes kan er veel gebeuren.. Ongeveer op het midden van mijn route passeerde ik het rond punt en daar ging iets mis. Er vlamde een andere fietser naast mij omdat.. ik in één ruk tot stilstand kwam. Ik besefte nog niet goed wat er gebeurd was, maar dat werd snel duidelijk: mijn prachtige rok ging een kortstondige maar heftige relatie aan met mijn achterwiel. En mijn geniale fiets met hydraulische schijfrem zag een probleem en schoot in actie: alles blok toe! Toen ik mij realiseerde wat er gebeurde, wilde ik aan de kant gaan maar ook dat was niet evident. Ik hing vast aan mijn rok, mijn rok ging vast aan mijn fiets. Ik moest dus met pinguïnpassen stapje voor stapje aan de kant proberen te gaan staan om te voorkomen dat ik mijn rok kwijt zou raken.. En dan kwam de vraag: wat nu? Met mijn loodzware fiets pinguïngewijs terugkeren naar huis, of op het rond punt mijn rok aftrekken en in mijn ondergoed fietsen naar huis (of naar het werk, maar dat was uiteraard geen optie)? Gelukkig moest ik niet kiezen! Een vriendelijke man in bestelwagen (maar een druk rond punt en inmiddels was mijn man ook gearriveerd, dus geen creep-alerts) vroeg of ik hulp kon gebruiken (zou het?). Hij maakte zwetend de constructie van mijn achterwiel los, bevrijdde me van mijn netelige toestand en knutselde de rem weer ineen. Gered! Mijn rok zag er niet geweldig uit, maar ook die werd gered door mijn mama. De rok is en blijft mijn lievelingsrok, maar ik stap er toch niet meer mee op mijn fiets. 😉

Ik hou van.. deze series.

Ik hou van.

Europese series.. Met reden zijn ze populair op dit moment! Ik heb enkele favorieten die ik met jullie wil delen. Het zijn allemaal feel-good series, mijn favoriete genre.. 🙂

1/ Valeria

Ik ben zo gek van de serie dat ik hem in twee dagen tijd al bijna volledig heb uitgezien (snif) en dat ik het boek heb gekocht omdat ik er niet genoeg van krijg! Het wordt vergeleken met de Spaanse Sex And The City, en inderdaad het heeft er iets van, maar ik vind het nog leuker. 🙂 Ook de muziek is top: die kan ik terugvinden op Spotify, yes!

2/ Bonsufamiljen

Ooh wat heb ik genoten van deze Scandinavische serie.. Grappig, leuke personages, … Een toffe familieserie!

3/ Plan Coeur (The Hook Up Plan)

Een romantische vriendinnenserie.. Dit was niets voor mijn man, maar wel voor mij. 😉

Sociale situaties en overdenken..

Ik voel.

..dat werkt toch niet hé.. Ik schrijf deze post met (wat) verdriet en teleurstelling. Wat een leuke namiddag had ‘moeten’ zijn, werd voor mij een frustrerende situatie eindigend met schuldgevoel en zelfkritiek. Ik wil niet zagen, (want het gaat wel goed hoor met mij) maar ik wil wel eerlijk zijn. Ik sprak vandaag af met een goede vriendin. Een vriendin waarbij ik normaal gezien op mijn gemak ben. Met wie ik zoveel raakvlakken heb, dat we altijd moeite hebben om onze date af te sluiten. Vandaag was ik opgelucht om te vertrekken. En dat had niets met haar te maken, wel met mij. Ik kon maar niet op mijn gemak zitten. Ik was zelfbewust, kritisch over hoe ik misschien overkwam.. Als een soort vervelende scheidsrechter die het spel voortdurend onderbrak. Toen begon het zelfs te rommelen in mijn buik en fixeerde ik mij daarop. Om daar ook weer akward van te zijn. Kortom. Echt contact kwam er niet, want ik zat voortdurend in mijn hoofd. En dat doet mij pijn. Het doet me slecht voelen over mezelf (Hoe kom ik wel niet over?) en het doet mij vrezen dat mijn vriendin zal afhaken op onze vriendschap.

Heel eerlijk ben ik hier, en ook dat voelt een beetje eng.

Herkenbaar..? Of is het gewoon ik? 😉

Ik wil.. 21 dagen lang ruimte maken voor leegte.

Ik voel.

Nou, dat klinkt aantrekkelijk??

Wacht, ik leg het uit. 🙂

Wie mij hier nu eventjes volgt, kon tussen de lijntjes door reeds lezen dat ik nogal zoekende ben. Newsflash, ik ben eigenlijk al 28,5 jaar zoekende. Vermeng een vleugje *betekenisvol in het leven willen staan* en *alles te serieus nemen* en *overdenken* en je krijgt het ideale recept voor iemand die altijd zoekende is. MAAR. Er is gelukkig een maar. Ik krijg de indruk dat ik de laatste tijd voor het eerst zoek in de juiste richting. Namelijk (tromgeroffel..): naar dat wat ik wil.

Waar zocht ik dan voorheen naar? Naar hoe ik het best kon verkrijgen wat anderen voor mij wilden. Niet bewust natuurlijk, dat zou nogal heel masochistisch zijn om dat bewust te blijven doen. Maar het is wel zo. Ik hield mij altijd bezig met wat anderen wilden, verwachtten, .. en maakte er mijn te bereiken ideaalbeeld van. Dat is niet zo gek, vele mensen doen dit. Ik heb het misschien gewoon een beetje te veel gedaan. Want nu weet ik niet meer zo goed wat ik wil.. Wat vind ik leuk? Wat past bij mij? Wat voelt goed? Dat is voor mij nogal flou.

Nu ik mij bewust ben van het herhalende patroon en daarom eindelijk de vraag stel ‘Wat wil ik?’, wil ik daar een antwoord op. Dat hoeft niet nu, dat hoeft niet groots te zijn, .. Maar ik wil er wel ruimte voor geven. Want voor mij is het momenteel zelfs moeilijk om te antwoorden op de vraag: ‘Wat vind jij echt leuk om te doen?’. Ik weet het niet.. Geef mij een lege dag en ik weet écht niet wat er zal gebeuren en of ik daadwerkelijk iets zal doen wat ik leuk vind. Maar dat is exact wat ik nu ga doen. Geen lege dagen vormen hé.. (baby in huis, weet je wel?). Maar wel de ‘lege’ momenten leeg houden..om te zien wat er komt. Ik heb het over mijn dagelijks momentjes van vrije tijd die ik kan invullen precies zoals ik het wil. Normaal vul ik die redelijk snel. Voornamelijk met het *hier komt het verdoken masochistisch kantje* luisteren naar verhalen en stemmen van anderen. Door het lezen over hoe anderen het leven aanpakken (blogs, youtube) of vinden hoe je het moet aanpakken (zelfhulpboeken, TED-talks). 😉 Om ruimte te maken voor mijn stem, moet ik andere stemmen eventjes bannen.

Goed, dit ‘experiment’ klinkt nog steeds wat vaag (understatement), maar ik denk dat een experiment waarbij het doel ‘ontdekken’ is een vaag vertrekpunt dient te hebben.. Ik hoop dat het voor mij even succesvol is als mijn vorig vaag experiment. Ik ben benieuwd!

Op een dag..

Ik voel., Op een dag..

..ging ik zwemmen nadat ik ’s morgens speelde met Marcel. Ik liet hem enigszins overstuur (want moe en hongerig tegelijk) achter bij zijn superpapa. Dat deed een beetje pijn, maar goed, het zwemmen was gereserveerd. Ik besloot gisterenavond pas om vandaag te gaan zwemmen. Omdat ik voelde dat ik eventjes nog iets anders wilde zijn dan mama of vrouw van.. Zwemmen is van mij. Brengt mij terug in mijn lijf en voelt als één diepe ademhaling. Eventjes gewoon hier, alleen, niets anders dan voortbewegen in het water. Daarna genoot ik van een koffie in de tuin. Marcel slaapt, nog even tijd om gewoon wat te zitten. Koffie, onze grote hond Pepper en in de achtergrond fluitende vogeltjes. Straks weer samen spelen. Maar eerst eventjes dit..

Puzzelstukjes die samenvallen en loslaten.

Ik voel.

Zondag 19 juli 2020. De dag waarop wij, mijn man en ik, ons intiem trouwfeest hielden. De dag waarop we jou, ons lief zoontje, vierden: één jaar al! Een dag waarop de belangrijken in ons leven aanwezig waren. Ons bewogen met tekst en beeld. Een dag waarop ik mij voor het eerst zo zeker en vast gedragen voelde. Niet een beetje, niet als ‘vermoedelijk’, maar helemaal. Deze mensen zijn er voor ons. Als het goed gaat, maar ook als het slecht gaat. En dat geeft rust.

Misschien is het gewoon goed zo.

Misschien is het voldoende om te denken: ‘We zien wel.’.

En om dat ook effectief te voelen.

Misschien is het goed om terug wat structuur te hebben.

Maar vooral veel vrijheid.

Structuur die ballast en chaos oplost.

Vrijheid die mij hier houdt. Precies waar ik moet zijn.

Het was een prachtige dag.

Een dag die het mooie en het essentiële van het leven omcirkelde..