Een ode aan irrationaliteit.

Ik voel.

Ik ben een mens. Ik ben een mens en ondanks wat het huidig mensbeeld tracht te verkopen, ben ik in se irrationeel. Van nature irrationeel. En dat mogen we bijzonder letterlijk nemen. We zijn lijfelijk, dierlijk zelfs. Maar we doen er niets mee. Of zetten het aan de kant als tijdsverspilling, contraproductief, minder waardevol dan wat we doen met onze geest.

Als er één iets is dat ik inmiddels, op een zeer harde wijze soms, heb geleerd, dan is het wel dat ons lijf zich niet zomaar laat kennen. Wanneer we louter met onze geest trachten te handelen, louter volgens wat we denken te willen of moeten doen, louter productief, zinvol, iets dat iets voortbrengt, in hokjes, flink, mee met de stroom, … Dan laat het lijf extra van zich horen.

Zou het een toeval zijn dat er vandaag zoveel burn-outs zijn? Vermoedelijk niet. Zou het een toeval zijn dat er vandaag zoveel onverklaarbare (lees: medisch onverklaarbare) lichamelijke aandoeningen zijn? In het bijzonder auto-immuunziektes (waarbij het lichaam letterlijk zichzelf aanvalt)? Vermoedelijk niet.

Maar ik ben geen wetenschapper*. Wel ben ik een mens. Ik kan louter spreken van mijn menselijke, lijfelijke ervaring. En die ervaring leert mij dat we ruimte moeten koesteren voor ons lijf. Ruimte voor onze lijfelijkheid. Ruimte voor onze irrationaliteit. Als we het zelf niet doen, dan zorgt ons lijf daar vroeg of laat wel voor.

Maar over welk soort lijfelijkheid of irrationaliteit heb ik het dan? Dit kan, zeker in ons tijdperk, al snel als iets zondig of als iets esoterisch klinken. Maar ik zoek het niet in die richting. Ik zoek het zeer dichtbij en alles behalve destructief. Ik denk bijvoorbeeld aan dansen. Aan spelen. Aan tekenen. Aan in de zon liggen met muziek in onze oren. Aan seks. Aan tijd verspillen. Aan slenteren. Aan pizza eten omdat het niet altijd zo streng hoeft. Zelfs aan roken (al neigt dit mogelijks wel naar destructiviteit, hier ben ik nog niet uit?). Aan lachen. Aan schreeuwen. Aan huilen. Aan geraakt worden. Aan aangeraakt worden.

In mijn ogen is het geen tijdverspilling. En al zeker niet iets klein of minder waardevol dan het rationeel en productief bezig zijn. Misschien is het zelfs belangrijker, essentiëler. Misschien biedt het een mooiere vorm van in het leven staan. Vol verwondering, vol van voelen, betekenisVOL.

*Wil je wel een wetenschappelijk (maar toegankelijk) naslagwerk lezen hieromtrent? Dan is ‘Intimiteit’ van Paul Verhaeghe een absolute aanrader.

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.