Op een dag..

Op een dag..

..ging ik solliciteren en viel dat voor het eerst weer reuze mee. Misschien heb ik de job, misschien ook niet. We ‘azen’ weer met velen op eenzelfde functie. Fijn was het in ieder geval om te horen dat ik een sterke kandidate ben en dat de co√∂rdinator het een zeer aangenaam gesprek vond. En dat dat wederzijds was! Het was deugddoend om nog eens te voelen hoe het is om authentiek (versus ‘verkopend’) in gesprek te gaan en om mij oprecht krachtig te voelen, in plaats van beperkt, onzeker of incapabel.

Het geeft mij eventjes vleugels. Kleintjes, maar groot genoeg.

Ruimte.

Ik maak.

Ruimte is naar buiten kijken

om naar binnen te kijken.

Ruimte is voelen hoe de wind waait

en glimlachen omdat jij even zit.

De natuur werkt helend,

maar niet enkel die natuur van buiten.

Wanneer je het stukje bij beetje aanplant,

draag je een bos mee vanbinnen.

Dat bos is heilig.

Dat bos is jouw bos.

Rennen.

Ik voel.

Ik heb zitten rennen vandaag.

Dat is niet erg.

Integendeel.

Ik denk dat net het heel hard rennen mij het best kon tonen

wat ik nodig heb.

Een beetje rennen zou dat niet blootgelegd hebben.

Rennen kan dus ook zelfzorg zijn.

Al was het maar om iets in de verf te zetten

opdat ik het zou horen.